منشور جهانی کوهنوردی (اساسنامه اخلاقی و حرفه ای کوهنوردی)
منشور جهانی کوهنوردی – بیانیه تیرول
بیانیه « تیرول» به مثابه بهترین شیوه عملکرد در ورزشهای کوهستانی
در سرتاسر دنیا میلیونها نفر به کوهنوردی، کوهگردی، گلگشت و صخره نوردی میپردازند. در بسیاری از کشورها ورزشهای کوهستان، بخش قابل توجهی از زندگی روزانه را تشکیل میدهد. از نظر انگیزههای لازم برای پرداختن به یک فعالیت، کمتر فعالیتی را میتوان یافت که تا این حد جذابیت و کشش داشته باشد. این رشته از ورزشها، برای علاقهمندان آن این فرصت را به وجود میآورند تا برای خود اهداف مشخصی را درنظر گرفته و براساس آن فعالیتی بلند مدت و باارزش را دنبال کنند. از جمله جذابیتها، و انگیزههای موجود در این رشته از فعالیتها میتوان به:
تامین سلامت، تحرک، ارتباط با طبیعت، انگیزههای اجتماعی و در نهایت لذت کشف و ماجراجوئی اشاره داشت.
بیانیه تیرول به منظور مشخص کردن بهترین شیوه عملکرد و رفتار در ورزشهای کوهستان در ۸ دسامبر سال ۲۰۰۲ طی نشستی که به آینده روشن این ورزشها نظر داشت، منعقد شد. این بیانیه شامل مجموعهای از ارزشها و نکات اخلاقی میباشد که برای کمک به عملکرد صحیح علاقهمندان رشتههای مرتبط با طبیعت و کوهستان تدوین شده است.
بیانیه تیرول در واقع مجموعهای از قوانین یا دستورالعملهای جزء به جزء نیست بلکه:
- به ارزشهای اساسی و بنیادین این گروه از ورزش در دنیای امروزی میپردازد. . - اصول و استانداردهای کلی سرپرستی و هدایت تیمی را بیان میکند.
- الگویی از معیارهای اخلاقی در شرایط نامعین را به تصمیمگیران ارایه میدهد.
- اصول اخلاقی را که مردم عادی میتوانند اینگونه از ورزشها را با آن قضاوت کنند در اختیار میگذارد.
- برای مبتدیان این ورزشها از بایدها و نبایدهای اخلاقی این فعالیتها میگوید.
هدف بیانیه تیرول آن است که امکان شناسایی استعداد و کشش درونی نسبت به ورزشهای کوهستانی، رشد شخصی و اجتماعی، همچنین درک فرهنگی و آگاهی از محیط را برای علاقهمندان ایجاد کند و در همین راستا از ارزش های نانوشته سنتی و جذابیتهای ذاتی این فعالیتها استفاده کرده و در جهت تامین نیازها و مقتضیات زمان بهرهبرداری کند. ارزشهای بنیادینی که بیانیه تیرول براساس آن نوشته شده است، طیف وسیعی از ورزشهای کوهستان از گلگشت گرفته تا فعالیت در ارتفاعات بالا را پوشش میدهد.
اگرچه ممکن است راهکارهای این بیانیه برای نخبگان ورزشهای کوهستان اندک به نظر برسد، اما بخش عمدهی این توصیهها متوجه تمامی علاقهمندان به این دسته از فعالیتها میباشد.
بیانیه تیرول نظر مخاطبین خود را به درک مفاهیم زیر جلب میکند:
- پذیرش خطرات و مسئولیتها.
- برقراری توازن بین اهداف، مهارتها و تجهیزات
- عملکرد صحیح و گزارش صادقانه
- تلاش برای انجام بهینه این ورزش و عدم توقف در یادگیری و آموزش.
- داشتن صبر، توجه و کمک به یکدیگر.
- مراقبت از اجزای طبیعی و وحشی محیط کوهستان
- حمایت و توجه به گروههای محلی، بومی و تلاش در جهت کسب رضایت آنها.
بیانیه تیرول براساس سلسله مراتب ارزشی زیر استوار است:
الف) شان انسانی: بیانیه تیرول براین باور است که انسان آزاد آفریده شده و از نظرشان و مرتبه ، تمامی انسانها برابر و بدون درنظر گرفتن جنسیت دارای حقوقی مساوی هستند و میبایست رفتاری برادرانه باهم داشته باشند.
ب) زندگی، آزادی و خوشبختی: به عنوان اصلی غیرقابل انکار در حقوق انسانی و با در نظر گرفتن مسئولیتهای خاص در ورزشهای کوهستانی این بیانیه قصد دارد در سه زمینه « زندگی، آزادی و خوشبختی» و در جهت حفظ حقوق انسانها در جوامع کوهستانی موثر باشد.
ج) دست نخوردگی طبیعت: این بیانیه پیمان نامهای است در جهت امنیت ارزشهای زیست محیطی، حفظ ویژگیهای دنیای وسیع کوهستان، حفاظت و حمایت از گونههای گیاهی و جانوری که در معرض خطر هستند.
د) همبستگی و اتفاق نظر: پرداختن به ورزشهای کوهستان فرصتی مغتنم در جهت مشارکت و گسترش فعالیتهای گروهی، ایجاد تفاهم و غلبه بر موانع ناشی از تبعیضات جنسی، تفاوتهای سنی و ملیتی، اخلاقی، اعتقادی و سطح تواناییهای اجتماعی به وجود میاورد.
هـ) خود باوری: این ورزش دارای قابلیتهای لازم برای پیشرفتهای قابل توجه و با ارزش در جهت نیل به اهداف و خواستههای شخصی میباشد.
و) حقیقت: لزوم وجود صداقت و راستی برای رسیدن به اهداف مورد نظر در ورزشهای کوهستانی و صعودها ضروری است. اگر فریب و دو رنگی جایگزین حقیقت شود، رسیدن به هدف ناممکن و یا بیاعتبار میشود.
ز) رسیدن به درجات عالیتر: یکی از ویژگیهای این رشته ورزشها در آن است که با پرداختن به آنها میتوان به اهدافی که پیش از آن قابل دسترسی نبودند، دست یافت و مجموعهای از اهداف اصولی و عالیتر را برای خود تعیین کرد.
ح) ماجراجوئی: برای اداره خطر در ورزشهای کوهستانی قضاوتهای صحیح، مسئولیت پذیری و داشتن مهارت ضروری است. تنوع حاکم بر این ورزشها این امکان را فراهم میاورد تا هرکس بنابرعلایق ماجراجویانه خاص خود و با در نظر گرفتن مهارتهایش در مقابل خطرات موجود، به آن بپردازند. ( تناسب و تعادل خطر و مهارت)
بندهای بیانه تیرول
بند اول- مسئولیتهای فردی
اصل اخلاقی:
کوهنوردان و صخره نوردان در وضعیتی به این ورزش میپردازند که احتمال خطر و حوادث در محیط برای آنان وجود داشته و ممکن است امکان کمک وجود نداشته باشد. با درنظر گرفتن این واقعیت آنان به این فعالیت پرداخته و خود مسئول سلامت و حفظ جانشان هستند. فعالیتهای آنان نباید اطرافیان یا محیط پیرامونشان را به خطر اندازد.
- توصیههای بند اول
۱- ما اهداف ورزشیمان را برمبنای مهارتهای واقعی خود و نفرات تیم و براساس وضعیت کوهستان انتخاب میکنیم. انجام ندادن صعود میبایست یک گزینه ارزشمند به حساب آید.
۲- اطمینان حاصل میکنیم که آموزشهای لازم جهت هدفی که با دقت طراحی کرده و مهیای آن هستیم، را داریم.
۳- اطمینان حاصل میکنیم تجهیزات کامل را داریم و نحوه استفاده از آن را میدانیم.
بند دوم- روحیه تیمی
اصل اخلاقی:
اعضای گروه در برنامههای کوه نوردی و … باید آمادگی پذیرش شرایط تیم را داشته و منافع و توانائیهای جمع را مدنظر داشته باشند.
توصیههای بند دوم
۱- هر عضو گروه میبایست مسئولیت سلامت اعضای تیم را درنظر گرفته و آن را بر عهده گیرد.
۲- هیچ عضوی از تیم را نباید تنها رها کرد. در صورتی که این جدایی خطر داشته باشد و زندگی شخصی را تهدید کند.
بند سوم- گروههای کوهنوردی
به تمام افرادی که در محیط کوهستان برخورد میکنیم به یک میزان احترام میگذاریم حتی در شرایط بحرانی و تنشزا هم فراموش نمیکنیم که با سایرین آنگونه رفتار کنیم که دوست داریم با ما رفتار شود.
توصیههای بند سوم
۱- هرآنچه میتوانیم انجام میدهیم تا کسی را به خطر نیندازیم و سایرین را از خطرات احتمالی مطلع سازیم.
۲- به عنوان یک بازدید کننده به قوانین محلی احترام میگذاریم.
۳- بیش از حد مزاحم دیگران نمیشویم و اجازه میدهیم گروههایی که سریعتر حرکت میکنند از ما بگذرند و مسیر را اشغال نکرده و دیگران را منتظر نمیگذاریم.(سد معبر نمی کنیم)
۴- گزارش صعود ما به درستی تنظیم شده و ناظر جزئیات میباشد
بند چهارم- حضور و بازدید
اصل اخلاقی:
در فرهنگهای بیگانه میبایست به عنوان مهمان، همواره باادب و بردباری با آن مردم رفتار کنیم ( با میزبانهای خود) به کوههای مقدس و سایر اماکن مقدس احترام بگذاریم. همواره آماده همکاری و همراهی با مردم و جوامع محلی باشیم. درک فرهنگهای بیگانه بخشی از تکمیل تجارب صعود است.
توصیههای بند چهارم
۱- همواره با مردم کشورهای میزبان با مهربانی صبر و احترام رفتار میکنیم.
۲- به شدت به قوانین وضع شده توسط کشور میزبان پایبند میمانیم.
۳- بهتر است پیش از شروع سفر، در زمینه تاریخ، جامعه، ساختارسیاسی، هنر و مذهب کشوری که به آن وارد میشویم، اطلاعات کسب کنیم تا درک بیشتری از مردم آنجا و محیط پیرامون خود داشته باشیم.
در شرایط سیاسی ناپایدار و نامشخص از مشورت با افراد رسمی استفاده میکنیم.
۴- بهتر است کمی در مورد لغات و جملات کلیدی زبان آن مردم بدانیم.
با نحوه سلام و احوالپرسی، تشکر و قدردانی، روزهای هفته، اعداد و… آشنا شویم. گاهی اوقات شگفت زده میشوید که تا چه حد این سرمایه گذاری اندک در کیفیت ارتباطتان موثر است به این شیوه ، ما به درک متقابل فرهنگی کمک میکنیم.
۵- هرگز از فرصت تبادل مهارتهای صعود خود با افراد محلی غافل نشوید. ملحق شدن به اردوهایی که نفرات کشور میزبان در آن شرکت دارند بهترین راه برای تبادل تجارب است.
۶- تحت هیچ شرایط و هیچ قیمتی با احساسات مذهبی میزبانان خود مخالفت نمیکنیم. برای مثال نباید برهنه در جائی حاضر شویم. ( به خصوص در جائی که از نظر مذهبی یا دلایل اجتماعی این کار قابل قبول نیست) اگر برخی از نظرات و بیانات مذهبی دیگران خارج از درک ماست، صبر کرده و از قضاوت پرهیز میکنیم.
۷- به تمام ساکنین محلی در صورت نیاز ایشان کمک میرسانیم. پزشک تیم گاهی در شرایطی خاص میتواند تغییرات سرنوشت سازی در وضعیت زندگی هر شخص بیمار به وجود آورد.
۸- در صورت مناسب بودن شرایط و به منظور کمک به اقتصاد مردم بومی از خدمات محلی موجود استفاده میکنیم.
۹- تمایل ما همواره بر همکاری با اجتماعات محلی کوه نوردی به وسیله کمک به شکلگیری زیرساختها و حمایت از توسعههای احتمالی میباشد. برای مثال از همکاری در امور آموزش و خدمات آموزشی یا سرمایه گذاریهای اقتصادی هماهنگ با محیط زیست و حفظ آن میتوان یاد کرد.
بند پنجم- مسئولیت راهنمایان کوهستان و سایر سرپرستان
اصل اخلاقی:
راهنمایان حرفهای کوهستان ، سایر سرپرستان و اعضای گروه، هرکدام باید به درک متقابلی از یکدیگر برسند و به خواستهها و حقوق دیگری احترام بگذارند. برای رسیدن به درجه یک راهنما، سرپرست یا عضو خوب باید خطرات و ریسکهای هدف مورد نظر را شناخته و مهارتها، تجارب و تجهیزات لازم برای رسیدن به آنها را فراهم نماید. بررسی شرایط جوی، جزء لا ینفک یک برنامه میباشد.
توصیههای بند پنجم
۱- راهنما یا سرپرست گروه میبایست مشتری یا عضو تیم را در مورد خطر ذاتی هر صعود و سطح خطر صعود مورد نظر مطلع سازد و اگر تجربه لازم در مورد آن کار را داشتند آنان را در روند تصمیمگیری مشارکت دهد.
۲- مسیر صعود و فعالیت باید براساس تجارب و مهارت مشتری یا اعضای تیم انتخاب شود. با انتخاب مسیرمناسب میبایست ضمن ایجاد حس نشاط و لذت کافی از برنامه، موجب ارتقاء سطح تجربه و آگاهیها نیز گردد.
۳- اگر لازم باشد راهنما یا سرپرست میبایست به محدودیتهای توان خود اشاره کرده و در شرایط مناسب از اعضای تیم یا مشتریان، همراهی بیشتری طلب کند. همچنین مشتریان و اعضای تیم هم در صورتی که فکر میکنند میزان خطر و ریسک انجام برنامهای، بیشتر از توان و مهارت آنهاست. میبایست وضعیت خود را اعلام دارند تا جایگزین مناسب برای آنان درنظر گرفته شود.
۴- در شرایط صعودهای سخت و ارتفاعات بالا سرپرستان و راهنمایان میبایست با دقت ، نفرات تیم را در حداقل تعداد انتخاب کنند. ایشان باید مطمئن باشند که همه اعضا کاملاً نسبت به وجود محدودیت در حمایت و مراقبت از طرف سرپرست و راهنما (در شرایط خاص) آگاهی دارند.
۵- راهنمایان محلی همراهان بازدید کننده را از ویژگیهای منطقه و شرایط موجود مطلع میسازند.
بند ششم- حوادث و مرگ و میر
اصل اخلاقی:
به جهت آمادگی برای رویارویی با شرایط و وضعیتهای اضطراری، حوادث جوی و خطرات احتمالی کوهستان، کلیه شرکت کنندگان در برنامه باید درک صحیحی از خطرات بالقوه داشته و از مهارت لازم و تجهیزات مناسب برای این شرایط برخوردار باشند و همچنین آمادگی کمک به یکدیگر و رویارویی با عواقب ناشی از یک واقعه ناگوار را داشته باشند.
توصیههای بند ششم
۱- کمک به فردی که دچار مشکل شده است قطعاً بر رسیدن به هدف مقدم است. حفظ زندگی یک نفر یا کم کردن آسیب فرد مصدوم بسیار ارزشمندتر از تلاش و سختی نخستین صعود است.
۲- در شرایط اضطراری و زمانی که تیم نیازمند کمک میباشد و امکان دستیابی به کمک از بیرون وجود ندارد باید تمام توان و امکانات را متوجه کمک به فردی که دچار مشکل شده است سازیم. البته تا جایی که خود را به خطر نیندازیم.
۳- شخصی که به شدت آسیب دیده یا در حال مرگ است را باید تا حد ممکن آرام نگاه داشته و به او کمکهای زندگی بخش داد.
۴- در صورت فوت فرد سانحه دیده و در هنگامی که امکان رسیدگی و انتقال فرد مصدوم و نجات آن به خاطر دور افتاده بودن منطقه وجود ندارد، میبایست موقعیت و محل مورد نظر را دقیقاً ثبت و تا حد امکان نشانهگذاری کرد تا یافتن مکان مورد نظر امکانپذیر باشند.
۵- وسایل شخصی، همچون دوربین فیلمبرداری و عکاسی، دفتر یادداشت ، نامهها و سایر وسایل شخصی فرد فوت شده میبایست برای تحویل به بستگان متوفی کاملاً مراقبت شوند.
۶- تحت هیچ شرایطی نباید عکسهای متوفی بدون اجازه و رضایت خانوادهاش منتشر شود.
بند هفتم- دستیابی به مناطق کوهستانی و حفظ آنها
اصل اخلاقی:
معتقدیم که آزادی دستیابی به مناطق کوهستانی و رشتههای صخرهای با نگرشی مسئولانه ، حق ماست. میبایست همواره در حین اجرای برنامهها نسبت به محیط پیرامون با حساسیت برخورد کنیم و مراقب طبیعت باشیم. ما به قوانین، بایدها و نبایدهایی که در مناطق کوهستانی مورد توافق کوهنوردان است احترام میگذاریم و به سازمانها و مسئولین این مناطق توجه میکنیم.
توصیههای بند هفتم
۱- اقداماتی که برای حفظ محیط کوهستان و حیاط وحش آن لازم است را حمایت میکنیم. ضمن پرهیز از ایجاد سروصدا در محیط بکر طبیعت، مزاحمت برای حیات وحش را به حداقل میرسانیم و سایر کوهنوردان را به انجام این امر ترغیب میکنیم.
۲- در صورت امکان برای رسیدن به مقصد از وسایل حمل و نقل عمومی استفاده میکنیم تا ترافیک جادهای را به حداقل برسانیم.
۳- به منظور پرهیز از تخریب و ایجاد مزاحمت برای محیط وحشی کوهستان، درحین صعود و فرود روی مسیرهای مشخصی حرکت میکنیم. در مناطق وحشی، برای حفظ محیط زیست، بهترین مسیر را انتخاب میکنیم.
۴- در زمان آشیانه سازی و زاد و ولد گونههای زیستی به محدودیتهای دسترسی فصلی احترام میگذاریم و به محض مطلع شدن از زمان آن سایر کوهنوردان را هم مطلع میسازیم تا اطمینان حاصل کنیم آنان نیز وارد آن منطقه نمیشوند.
۵- در اولین صعود مراقب هستیم تا به گونههای نادر جانوری و گیاهی آسیب نرسانیم. در زمان ابزار گذاری و گشایش مسیرها تمام دقت خود را میکنیم تا حداقل تاثیر را روی محیط بگذاریم.
۶- افزایش نفرات در یک منطقه و عمومی سازی مسیرها با امکانات و شیوههای قدیمی میبایست با ملاحظات دقیق انجام شود. چراکه افزایش نفرات ممکن است حرکت برروی مسیر را با دشواری همراه سازد.
۷- با استفاده از حداقل تکنیکهای حمایتی آسیب رسان ، کمترین آسیب را به صخرهها میرسانیم.
۸- نه تنها زبالههای خود را به مناطق شهری باز میگردانیم، بلکه زبالههای برجای مانده از سایرین را باخود میآوریم.
۹- در صورت دسترس نبودن سرویسهای بهداشتی، فاصله مناسب از خانهها، محلهای کمپ ، نهرها، دریاچهها و چشمهها را گرفته و تمام اقدامات لازم جهت عدم آسیب به اکوسیستم را انجام میدهیم. از آنچه باعث آسیب به حس زیبایی شناسی سایرین میشود، پرهیز میکنیم.
۱۰- ما محل کمپ را تمیز نگه میداریم، از ریختن مواد دفعی تا حد امکان اجتناب میکنیم و یا به طور شایسته و صحیح زبالههایمان را منهدم میکنیم.
۱۱- مصرف انرژی را به حداقل میرسانیم مخصوصا در کشورهایی که کمبود جنگل دارند، از فعالیتهایی که میتواند به کاهش آتی جنگلها منجر شود پرهیز میکنیم.
۱۲- در هنگام برگزاری اردوها به خصوص در شرایطی که جنگلها در معرض خطر میباشند، سوخت به میزان کافی برای تهیه غذای تمامی شرکت کنندگان را باخود خواهیم داشت.
۱۳- گردشگری با هلیکوپتر میبایست درجایی که به طبیعت و فرهنگ منطقهای آسیب میرساند به حداقل برسد.
۱۴- میبایست برای یافتن راهحل مناسب و مورد توافق طرفین در اختلافاتی که بر سر موضوع دستیابی به مسیر صعود با مالکین زمینها و مسئولین و گروهها به وجود میآید، مذاکره کرد.
۱۵- فعالانه در راه تحکیم و عمومی سازی قوانین حامی محیط زیست و به وجود آوردن زیرساختهای ضروری اقدام میکنیم.
۱۶- با گروههای کوهنوردی و سایر تشکلهای زیست محیطی در مسایل سیاسی که به حفظ طبیعت و حوزههای پیرامون آن مربوط میشود، همراه میشویم.
بند هشتم – سبک و شیوه
اصل اخلاقی:
مشخص بودن کیفیت اجرای یک برنامه و روشهای حل مشکلات موجود در آن بسیار مهمتر از پرداختن به خود مشکل است. اینکه چگونه به مسایل بپردازیم مهمتر از آن است که صرفاً به یک مسئله ( بصورت موردی) پرداخته شود. ما سعی داریم اثری از خود در طبیعت برجای نگذاریم.
توصیههای بند هشتم
۱- سعی داریم ویژگیهای اصلی و ذاتی مناطق صعود را حفظ کنیم. خصوصاً آنهایی که ارزش تاریخی دارند. این موضوع بدین معناست که کوهنوردان نباید حمایتهای ثابت را در مسیرهای موجود افزایش دهند، مگر در مواردی که با مردم محلی اتفاق نظر به دست آید و از طریق توافق نامه، نخستین صعود کنندگان، سطح ثابت گذاری، جایگزین کردن ابزار جدید یا خارج کردن ابزار موجود را تغییر دهند.
۲- ما به گوناگونی رفتارها و رسوم منطقهای احترام میگذاریم و قصد نداریم دیدگاههای خود را برفرهنگ کوهنوردی دیگران تحمیل کنیم. و یا انتظار نداریم روش آنها روی ما تحمیل شود.
۳- صخرهها و کوهها منابع محدودی برای فعالیت و ماجراجویی هستند و میبایست بین کوه نوردانی که دارای علایق فراوان و متنوع هستند و همچنین نسلهای آینده به درستی تقسیم شوند. ما میدانیم که نسلها آینده نیازمند یافتن راههای نو برای ماجراجوییهای خود در این منابع محدود هستند. سعی میکنیم راهها و مسیرها را به گونهای باز کنیم که فرصتی را از آیندگان نگیریم.
۴- در مناطق سنگ نوردی که برای رول کوبی مانعی وجود ندارد، مطلوب آن است که حتی در این گونه مسیرها از حداقل رول کوبی استفاده شود تا بدین وسیله به تمام سلیقههای گوناگون در صعود احترام گذاشته و فضای ایمن برای ماجراجوییهای آتی را حفظ کنیم.
۵- مسیرهایی که از حمایتهای میانی سازگار با طبیعت برخوردار هستند نیز میتوانند به اندازه مسیرهایی که نیازمند به رول کوبی میباشند، برای کوه نوردان خلاق، جذاب و امن باشند. بیشتر کوه نوردان میتوانند در مورد جایگزین کردن حمایت امن طبیعی به جای استفاده از رول کوبی آموزش ببینند و باید بیاموزند که این روش در واقع ماجراجویی بیشتری را برای آنها فراهم میکند و تجارب طبیعی و ارزشمندی را همراه دارد. در عین حال که از نظر امنیت هم در همان سطح است. البته فراموش نشود ایمنی زمانی بدست میآید که تکنیکهای روشهای صعود به درستی آموزش داده شدهاند.
۶- در شرایط بحث و جدل میان گروههایی با سلیقهها و علایق مختلف، کوهنوردان باید از طریق مذاکره و بررسی موضوع، اختلافات را حل کنند تا این تفاوتها باعث ایجاد مشکلاتی نگردد که در نهایت امکان دسترسی آنها را به منطقه از بین ببرد.
۷- هرگز نباید فشارهای اقتصادی، روی مسایل اخلاقی صعود مردم یک منطقه تاثیر گذارد.
۸- داشتن سبک و روش خوب در مسیرهای ارتفاعات بالای کوهستان به معنای استفاده از طناب ثابت، استفاده از داروی انرژیزا یا کپسول اکسیژن نیست.
بند نهم- نخستین پیمایش
اصل اخلاقی:
نخستین صعودها و گشایش مسیرها فعالیتی خلاقانه است و میبایست در حد امکان از نظر شیوه و سبک، خوب و متناسب با سنتها و معیارهای آن منطقه انجام شود و در برابر کوهنوردی محلی متعهدانه عمل کند. در این کار نو، میبایست نیازهای نسلهای آینده کوهنوردی راهم در نظر داشت.
توصیههای بند نهم
۱- نخستین صعود باید از نظر زیست محیطی بیعیب و نقص انجام شود. این تلاشهای نو میبایست با قوانین محلی، خواست مالکین زمینهای منطقه و ارزشهای معنوی جامعه بومی هماهنگ باشد.
۲- با برش دادن سنگها و افزودن گیرهها قصد تخریب آنها را نداریم.
۳- در منطقه آلپ نخستین صعودها باید به صورت سر طناب انجام شود.
۴- بعد از احترام کامل به قواعد و رسوم محلی، تعیین نوع و سطح حمایتها و ثابت گذاری در مسیر بر عهده نخستین گشاینده و صعود کننده است.
۵- در مناطقی که توسط گروههای محلی بعنوان زیستگاه حیات وحش یا محدودههای حفاظت شده مشخص شدهاند به منظور به وجود آمدن کمترین آسیب محیطی، میبایست از حداقل رول کوبی استفاده کرد.
۶- در نخستین گشایشها و پیمایشها میبایست با کمترین میزان سوراخ کردن و ابزار گذاری ثابت در مسیر صعود همراه باشد. ( حتی در کارگاههای ثابت هم از رول کوبی استفاده نشود، مگر واقعاً ضروری باشد).
۷- مسیرهایی که شرایط انجام صعود و ماجراجوئی را دارند. میبایست تا حد امکان به شکل طبیعی خود باقی بمانند. باید به حمایتهای میانی متحرک اعتماد کرد ( درجایی که امکان آن وجود دارد.) و از رول کوبی فقط در زمان ضرورت و آن هم براساس شرایط مسیر استفاده شود.
۸- ویژگی مستقل بودن مسیرهای مجاور نباید در اثر صعود ما در معرض خطر قرار گیرد.
۹- در زمان گزارش اولین صعود میبایست به جزئیات کار تا حد امکان با صحت و درستی پرداخته شود. صداقت کوهنورد و صحت گفتههایش تا زمانی که مدارک مستدل ارایه ندهد به اثبات نمیرسد.
۱۰- کوههای با ارتفاع بالا منابع محدودی هستند، مادر مورد آنها به طور ویژه، کوهنوردان را تشویق میکنیم تا بهترین روشها را انتخاب کنند.
بند دهم – حمایت مالی، تبلیغاتی و روابط عمومی
اصل اخلاقی:
همکاری بین حامیان مالی و ورزشکاران میبایست بصورت رابطهای حرفهای و در جهت منافع کوهنوردان تعریف شود. وظیفه جامعه کوهنوردی، آموزش و اطلاع رسانی به افکار عمومی و رسانهها در تمامی جنبهها و شیوهای فعال میباشد.
توصیههای بند دهم:
۱- درک متقابل حامی مالی و ورزشکار برای معین کردن اهداف مشترک ضروری است. بسیاری از جنبههای ورزشهای کوهستانی نیازمند مشخص شدن داشتههای هردو طرف ( ورزشکار و حامی مالی) به گونهای روشن و شفاف است، تا بدین روش فرصتها افزایش یابد.
۲- برای حفظ و افزایش سطح عملکرد، کوهنوردان نیازمند حمایت مداوم از سوی حامیان مالیشان هستند. به همین دلیل ضروری است که حامیان حتی بعد از مجموعهای شکستها و عدم موفقیتها همچنان به حمایت خود از کوهنوردان ادامه دهند. تحت هیچ شرایطی حامی مالی نمیتواند کوهنورد را مجبور به اجرای کاری کند.
۳- برای حضور دایم در رسانهها میبایست مجاری ارتباطی ایجاد و ارتباط با آنها حفظ شود.
۴- گزارش واقع گرایانه کوهنوردان از فعالیتهایشان آنها را به زحمت خواهد انداخت اما گزارش صحیح و صادقانه نه تنها اعتبار صعود آنان را افزایش میدهد بلکه به اعتبار این ورزش در نزد افکار عمومی نیز میافزاید.
۵- ورزشکار نهایتاً خودش مسئول به نمایش گذاشتن اصول اخلاقی و روشهای عملکرد ذکر شده در بیانیه « تیرول» در رابطه با جوامع و محیط طبیعت نزد حامی مالی و رسانهها و افکار عمومی است.
